Filmmuziek
Filmmuziek van Laurens van Rooyen


Dance Opera Orfeo

Op een zaterdagavond na een optreden op weg naar huis hoorde Laurens van Rooyen House muziek. Hij raakte geïnteresseerd in de muziek en wilde voelen wat deze nieuwe muziek met mensen doet.

Dat was de directe aanleiding tot het bedenken en componeren Orfeo, De Dance Opera.

Rollen:                       

Orfeo                                      een muzikant

Aurora                                    zijn vriendin

Anima                                     de ziel van de mens Aurora in de onderwereld

Mercuur                                 de gehelmde boodschapper van het goede

Cerby                                      dwerg en bewaker van de onderwereld

Charon                                   de zwijgende gondelier

Elektra                                    de fluorescerende prinses

De witte Raaf                         de helderziende gids

Python                                    de afzichtelijke draak van de duisternis

Arroganthus                           de 585 kilo wegende vechtlustige stier

Rhadar                                   de eenogige reus

De Graien                               drie lelijke zusters

De Heremieten                      bewakers

De Geuzen                              vrijgevochten jongens

De waternymfen                    cheerleaders

 

Carnavaleske figuren meelopend in de optocht (vergelijk optocht in Venetië)

Mythologische figuren die de onderwereld bevolken (denk aan Jeroen Bosch)

DJ’s                                         (vrienden van Orfeo)

Klein symfonie orkest als cross-over functie bij de dance muziek  

Ga terug naar de vorige pagina

 

Legende:

Tijdens een groot opgezet Carnavalsfeest in Venetië gaat de held van het verhaal Orfeo, een muzikant, met een stel vrienden de stad in om te spelen tijdens de festiviteiten. Het is een bonte massa verklede mensen, prachtige maskers en rijk versierde gondels.

De muziek, dance, afgewisseld met vocals en symfonische intermezzi wordt gepresenteerd door 2 D.J’s op het midden van het podium. Boven de bühne  hangt het decor: een groot masker met lichteffecten, laserbeams, “waterreflections”.

Op een lager podium (is een kade van de Canal Grande), speelt een symfonie orkest mee op video visualisatie (vergl. opname filmmuziek).

Onder het spelen komt Orfeo oog in oog te staan met de mooie zangeres Aurora. Orfeo wordt meteen verliefd op haar en ze besluiten na zijn optreden de rest van de nacht tussen de pleinen en op het water met elkaar door te brengen. Tijdens een dramatisch transnummer ontstaat in de drukte en de verwarring een schokkend ongeluk. Aurora wordt door een groep gemaskerde feestgangers, die zich als een slang door de nauwe straatjes van Venetië voort beweegt, onder de voet gelopen en in coma per watertaxi naar een ziekenhuis gebracht.

Aurora beleeft een mystieke wereld vol dromen over gemaskerde boodschappers en stalkers.

Orfeo is geschokt en probeert haar terug te halen met muziek (viool) en even lijkt het alsof het lukt, maar de artsen zijn somber gesteld en geven weinig hoop.

Dan verschijnt een donker geklede figuur, de boodschapper Mercuur.  Zijn gezicht is onherkenbaar achter een helm waarvan de zijkanten zijn omgevormd in twee vleugels. Hij wenkt Orfeo mee te gaan en geeft hem de opdracht een boot te nemen naar Murano, het eiland aan de overkant van de lagune, waar de vuurbekers van de glasblazers gloeien. Daar wordt de Anima (de ziel) van Aurora gevangen gehouden. Pas als de ziel en het lichaam herenigd zijn, zal Aurora uit de coma ontwaken.

Aan de kade ligt de gondel klaar met Charon, de Zwijgende Gondelier. Hij heeft de opdracht Orfeo naar de overkant te varen en hem na 3 uur weer mee terug te nemen.

De boodschapper Mercuur geeft hem als instructie mee Anima niet in de ogen te kijken. Doet hij dit wel dan zal Anima in de mist verdwijnen en is Aurora gedoemd te sterven.

Na de schemerige oversteek wordt Orfeo opgewacht door de bewaker van Murano, een mismaakte maar uiterst potente dwerg (zwaar geschapen met drie lullen). De dwerg, Cerbi genaamd, draagt hem op muziek te maken en daarmee pas te stoppen als hij van het eiland af is. Een meeslepend trance nummer volgt met elektrische viool solo’s (denk aan de Dance Macabre van Saint Saens). Uit de schaduwen doemt in een fluorescerend licht de prinses Elektra te voorschijn. Zij wordt tegen haar wil in de onderwereld gevangen gehouden, maar fungeert voor alle schimmen en geesten als een symbool van hoop. Zij overhandigt Orfeo een witte Raaf die helderziend is en hem door de doolhof van de onderwereld de weg zal wijzen. Dan begint zijn queeste langs vuurspuwers, glasblazers en smidsen. Een tocht waarin hij diverse monsterlijke figuren onschadelijk moet maken. Achtereenvolgens gaat hij in gevecht met Python, de afzichtelijke draak van de duisternis, de vechtlustige stier Arroganthus en de eenogige reus Rhadar. Na deze gevechten komt Orfeo voor de laatste hindernis voordat hij toegang krijgt naar het Glazen Rad dat langzaam ronddraait en waaraan Anima is vastgebonden. Dank zij de helderziendheid van de witte Raaf is Orfeo terechtgekomen in het dorre landschap van de eeuwige duisternis, woonplaats van de Graien. Dit zijn drie oerlelijke zussen die samen 1 oog en 1 tand hebben. Terwijl de ene zus het oog doorgeeft aan de ander kan Orfeo, bijgelicht door de fluorescerend oplichtende Elektra, het oog wegnemen. Wanneer dit veilig in zijn bezit is, belooft hij hun dat oog terug te geven maar pas nadat hij Anima van het Glazen Rad heeft bevrijd. De zussen die het kostbare oog persé terug willen hebben, gaan akkoord met de deal. Na de bevrijding van Anima begint de lange terugtocht naar de kade. Terwijl hij de aanwezigheid van Anima vlak achter zich voelt, en bijgelicht door Elektra krijgt Orfeo onverwacht hulp van de Heremieten en de Geuzen die in opstand zijn gekomen tegen het hardvochtige bewind van Cerbi (nobody in, nobody out). 

Anima smeekt Orfeo op te houden met spelen, tegen haar te praten en haar tenminste even aan te kijken. Maar de Heremieten en de Geuzen gaan om Anima heen staan en dekken haar zo af, dat Orfeo haar nooit aan kan kijken. Anima, intussen, verwijt hem een spelletje met haar te spelen – zij weet van de overeenkomst niets af – en weigert tenslotte aan boord te gaan van donkere ebbenhouten gondel.

Nu ontstaat een twist die overgaat in een handgemeen tussen de donker, gehelmde boodschapper, Mercuur en de bewaker van de onderwereld, de dwerg Cerbi. Tijdens de worsteling ziet Orfeo zijn kans schoon en duwt Anima in de gondel waarna zij onmiddellijk van Anima in Aurora verandert. Elektra en de witte Raaf springen eveneens in de gondel. Voordat de Heremieten en Geuzen tijd hebben om ook in de gondel te springen duwt Charon de Zwijgende Gondelier de boot van de kade af, op weg naar Venetië. Even ziet het er naar uit dat de Heremieten en Geuzen verloren achterblijven. Maar in haar eeuwige compassie roept Elektra waternimfen op, die als dolfijnen de Heremieten en Geuzen overzwemmen naar Venetië.

Achter hen horen zij in de opkomende mist het wapengekletter van de twee mythologische figuren. De woedende uitroepen van Cerbi “Nobody in, Nobody out” (zijn lijfspreuk) lossen op in de donkerte van de Lagune.

Terug in Venetië waar de optochten en maskerades door gaan, vieren Orfeo en Aurora met een groots en meeslepend dance rhapsody hun hereniging.


Rèverie

The Romantic Piano

The Piano

Dichter bij water